Heerlijk zo, die laatste dagen van het jaar. Als zelfstandig ondernemer bouw ik dan altijd een beetje af. Althans. Het is vaak nog haasten om de laatste klussen voor kerst op te leveren. Maar in mijn hoofd ben ik aan het afbouwen en aan het opruimen. De kerstdagen zijn voor mij altijd een mooie tijd voor reflectie. Even doornemen wat er het afgelopen jaar voorbij is getrokken. En daarna tijd voor vrienden om de kerstdagen en oud en nieuw mee door te brengen. Echte vrienden deze keer. Niet de Facebook fans van mijn company page of de followers van Twitter. Nee, gewoon de vrienden waar ik al jaren de feestdagen mee door breng. Ieder jaar kom ik weer tot de ontdekking dat dit toch maar een select gezelschap is van 5 man. Vrouwen en kinderen komen er tegenwoordig ook bij, maar de harde kern is 5. De kerstdagen zijn ook de tijd van computer opruimen. Administratie bijwerken. En klusjes doen zoals adressenbestand opschonen. Dat doe ik echt ieder jaar. De grote schoonmaak van mijn contactenlijst. Gedurende het jaar verzamel ik zo her en der nieuwe relaties, nieuwe namen en nieuwe telefoonnummers. Aan het eind van het jaar is dan het moment aangebroken om hier eens orde op zaken in te stellen. De 392 contacten worden dan weer gereduceerd tot aanvaardbare proporties. Ik kijk altijd met wie ik recent contact heb gehad, bier heb gedronken of wie ik binnenkort weer eens ga bellen. Even tegen het licht houden kan je zeggen. Tot mijn verbazing zijn er altijd weer mensen tussen geslopen. Ik heb geen flauw idee meer wie ze waren of wat ze deden. Delete is dan voor mij de enige optie. Leuk om vervolgens te zien dat mijn adressenboek op 1 januari altijd zo rond de 150 contactpersonen bevat. Niet alleen leuk, maar ook volledig wetenschappelijk verantwoord. De Engelse antropoloog Robin Dunbar heeft in 1993 vastgesteld dat een mens gemiddeld 148 andere mensen kan onthouden qua naam en of gezicht. Dunbar’s Number. Dit heeft alles te maken met hoe ongeveer 250.000 jaar geleden onze Neocortex is gevormd. Neolithische dorpen uit het oude Mesopotamië hadden zo rond 6.000 BC ook ongeveer 150 -200 dorpelingen. Er zijn zelfs indianen groepen bekend die zich opsplitsten bij het bereiken van 150 clanleden. Volgens Dunbar is dit de cognitieve grens van het aantal individuen waarmee je een stabiele sociale relatie mee kan onderhouden. Dat was dus bij die indianen zo. En wat schets mijn verbazing? Dit is nog steeds zo. 250.000 jaar later heeft iemand op Facebook gemiddeld 130 vrienden. Op Twitter 132 volgers en op Linkedin staat de teller nu op een gemiddelde van 145. En in een smartphone? Nou die Mesopotamiërs waren...